[ « 10 » فَقَدْ ضِقْتُ لِمَا نَزَلَ بِي يَا رَبِّ ذَرْعاً وَ امْتَلَأْتُ بِحَمْلِ مَا حَدَثَ عَلَيَّ هَمّاً وَ أَنْتَ الْقَادِرُ عَلَى كَشْفِ مَا مُنِيتُ بِهِ وَ دَفْعِ مَا وَقَعْتُ فِيهِ فَافْعَلْ بِي ذَلِكَ وَ إِنْ لَمْ أَسْتَوْجِبْهُ مِنْكَ يَا ذَا الْعَرْشِ الْعَظِيمِ . ] پرورگارا ! به سبب بلايى كه بر من نازل شده ، درمانده شده‌ام و از تحمّل آنچه براى من پيش آمده ، دلم از اندوه و غصه پر شده ، و تو به بر طرف كردن آنچه كه به آن گرفتار شده‌ام ، و دور كردن بلايى كه در آن افتاده‌ام ، توانايى ؛ بنابراين قدرت و تواناييت را دربارهء من به كار گير ؛ اگر چه از جانب تو سزاوار آن نيستم . اى داراى عرش بزرگ ! لطف خداوند در رفع گرفتارى بدون استحقاق عبد حزن ، حالتى از حالات روحى روانى است كه به طور طبيعى در شرايط ويژه‌اى براى آدم پيش مىآيد . البته با توجّه به روحيات و مراتب وجودى انسان‌ها ، ظروف ويژه براى بروز و ظهور چنين حالتى نسبت به افراد انسانى متفاوت است ، به گونه‌اى كه مىتوان با توجه به اين تفاوت‌ها به مرتبهء وجودى افراد پىبرد . بنابراين مىتوان گفت : ظروف خاص براى بروز و ظهور چنين حالتى در دنيا خواهان با ظروف خاص اهل آخرت و اهل كمال و معرفت تفاوت اساسى دارد . اهل دنيا پيوسته در پى رسيدن به خوشىها و لذت‌هاى ناپايدار نفسانى هستند و چون شالودهء دنيا با اندوه و خوارى پيچيده است پس آنان به سرعت نااميد